Title: The wall it will fall
Card: 7.THE CHARIOT
Tag: #กำแพงแจมิน
Author: WataF
The wall it will fall
#กำแพงแจมิน
Part
Jaemin
พอนึกย้อนกลับไป
มันรู้สึกนานเหมือนกันนะ
ช่วงเวลาที่ ‘นา แจมิน’
แอบชอบเพื่อนสนิทที่ชื่อ ‘ลี เจโน่’
.....
...
แจมินชอบเจโน่มาตั้งแต่ม.ต้น
มาคิดดูแล้วก็เหมือนเป็นเรื่องตลก
ในตอนที่เจอกันครั้งแรกแจมินไม่คิดว่าตัวเองจะเข้ากับเจโน่ได้เลย ไม่ยิ้มแย้ม
ทำหน้านิ่ง ยิ่งทำให้หน้าตาหมอนั้นดูหยิ่งดุ
เขาคิดในใจว่าคงจะเป็นเพื่อนคนนี้ไม่ได้แน่ๆ
จนกระทั่งเหตุการณ์พักเที่ยงในวันหนึ่ง
“แจมินอา
เที่ยงแล้วไม่กินอะไรเหรอ?” เพื่อนผู้หญิงในห้องคนหนึ่งทักถามแจมิน
ในตอนที่เขากำลังวุ่นกับการปั่นการบ้านที่จะส่งในตอนบ่าย
“พอดีฉันวุ่นกับงานอยู่
ไม่น่าไปกินข้าวทัน”
“ถ้างั้นฉันให้นี้นะ
กลัวหายจะหิว”
สิ้นเสียงใส
ก็มีของบางสิ่งวางที่ขอบโต๊ะของเขา
เขาเงยหน้าจากงานไปมองด้วยความสงสัยก่อนจะเห็นว่าสิ่งนั้นก็คือกล่องนม
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มให้เขาปนหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป
อ่า
นมงั้นเหรอ
ก่อนที่เขาจะหยิบนมมามองด้วยความลำบากใจ
ก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นข้างหลังของแจมิน
“แจมิน
นมกล่องนั้นให้ฉันก็ได้นะ”
แจมินหันไปมองเจ้าของเสียง
ก่อนจะเห็นว่าเป็นลีเจโน่เพื่อนร่วมห้องที่ไม่เคยคุยกับเขาเลย แต่อยู่ดีๆ
ก็มาทักขอกล่องนมนี้กับเขาดื้อๆ ซะงั้น
“นายอยากกินนมนี้เหรอ
ฉันให้ก็ได้นะ”
“จริงๆ
ก็ไม่ได้อยากกินหรอก”
“อ้าว
แล้วนายจะมาขอทำไม?”
“ก็ฉันเห็นนายทำหน้าลำบากใจ
เลยคิดว่าเป็นนายกินนมไม่ได้รึเปล่า อะไรแบบนี้”
เจโน่พูด
มองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้มจนตากลายเป็นตายิ้ม
“…”
“แต่ถ้าไม่ใช่ก็ขอโทษนะ
ฉันอาจจะคิดไปเอง”
อาจเป็นเพราะเขาเล่นมองหน้าเจโน่ไม่พูดจา
เจโน่เลยพูดสีน้ำเสียงเจื่อนๆ เล็กน้อย
“เปล่าหรอก
นายคิดถูกแล้ว จริงๆ ฉันดื่มนมไม่ได้ แต่ไม่คิดว่านายจะดูออกเลยนะ”
“สีหน้านายมันดูออกง่ายออก
แจมิน”
“อย่างงั้นเหรอ 555”
จากตอนนั้นเขากับเจโน่ก็สนิทกันมาเรื่อยๆ
จากตอนแรกที่คิดว่าเจโน่เป็นหยิ่ง แต่ความจริงหมอนี้เป็นคนยิ้มง่ายด้วยซ้ำไป
แถมเรายังเข้ากันได้ดี ทั้งเพลงที่ชอบชอบฟัง เกมที่ชอบเล่น สไตล์การแต่งตัว
หลายอย่างทำให้เราสองคนนี้สนิทกันมากขึ้น
จนมันตอนไหนกันนะ
ที่ความรู้สึกของแจมินเปลี่ยนไปเวลาเห็นหน้าเพื่อนสนิทคนนี้
แจมินรู้สึกใจเต้นเวลาเห็นหน้าเจโน่
รู้สึกไม่สบายใจเวลาที่เขายิ้มให้คนอื่น
อยากทำให้ดูดีเพื่อให้เจโน่มองมาที่เขา
เขาไม่เข้าใจความรู้สึกนี้เลย
มันเป็นความรู้สึกที่อึดอัดจนเข้าต้องไปเสิร์จหาในกูเกิ้ล
ถึงได้รู้ว่าอาการที่เขาเป็นคืออาการ
‘ตกหลุมรัก’
พอตัวเขายอมรับว่าตัวเองตกหลุมรักลีเจโน่
ความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกก็เหมือนคลายไปบ้าง แต่มันก็ไม่หายไปหมด
เขาหาหนทางที่จะทำให้มันหายไป สุดท้ายเขาตัดสินใจที่จะบอกความรู้สึกนี้ไป
แต่ก่อนที่เขาได้จะบอก
เจโน่กลับทำตัวแปลกไป
“เจโน่
วันนี้ไปร้านเกมส์ป่าว เห็นว่ามีเกมออก--”
“โทษทีแจมิน
วันนี้ฉันติดกิจกรรมชมรม ขอโทษจริงๆนะ”
“อ่า งั้นไว้วันหลัง”
....
“เจโน่
วันนี้ซื้ออัลบั้มใหม่ของ NCT มั้ย เห็นเขาว่า--”
“วันนี้พี่ประธานเขาเรียกไปช่วยทำงบชมรมหน่ะ
ไว้วันอื่นนะ”
“ไม่เป็นไรๆ ไปเถอะ”
....
“เจโน่..”
“เจโน่! วันนี้ต้องไปช่วยเด็กบาสหน่อยนะ เขาต้องการตัวนายด่วน!”
ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาเจโน่น้ำเสียงหอบแฮ่ก
ก่อนจะมองเจโน่ด้วยสายตาวิงวอน
“โอเค! เดี๋ยวตามไป ฉันไปก่อนนะ แจมิน”
“…”
ตั้งแต่เจโน่เข้าชมรมสภา
เหตุการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในทุกๆ วันจากที่เคยได้กลับบ้านด้วยกัน
เขาก็ต้องกลับคนเดียว ในยามที่เขาอยากชวนเจโน่ไปไหน เจโน่ก็ไม่เคยไปได้
ซ้ำตอนหลังเจโน่ยังอยู่กับอื่นมากมาย
ที่ไม่ใช่แจมิน
อา..
ในตอนแรกที่เขาอึดอัดจากการชอบเจโน่
ยังสู้ความรู้สึกในเจ็บปวดที่ได้รับในตอนนี้ไม่ได้เลย
เจโน่แม่ง
ใจร้ายชะมัด
ถึงอย่างงั้นแจมินก็พยายามคิดในแง่ดีว่าพอผ่านช่วงนี้
เจโน่คนเดิมคงกลับมาหาเขากลับมาเป็นที่อยู่ข้างเขา เจโน่คนเดิมที่คอยยิ้มให้เขา
เจโน่ที่คอยสังเกตว่าแจมินไม่ชอบกินอะไร เจโน่ที่ฟังเพลง เพลงเดียวกับเขา
แจมินเชื่อมั่นอย่างนั้น
แต่เจโน่ก็ไม่เคยกลับมาเป็นอย่างเดิม
แม้ว่าจะเป็นนั้นแจมินก็ยังรอ
จนกระทั่งเหตุการณ์วันนั้น
วันที่แจมินไม่เคยลืม
“โอ๊ย !!”
ในขณะที่แจมินออกกำลังกายอยู่ในบ้าน
อยู่ดีๆ เขาก็มีอาการเจ็บแปลบที่หลังขึ้นมา ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมาไม่ใช่เล่นๆ
เลย แจมินทรุดนอนลงไปกับพื้น ตัวแจมินไม่สามารถขยับ
แม้ขยับเพียงสักนิดก็สร้างความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วร่างกาย
ความกลัวแล่นเข้าในจิตใจ ในตอนนั้นใบหน้าคนๆ หนึ่งก็ขึ้นมาความคิด
เจโน่
ช่วยด้วย
เขาฝืนความเจ็บปวดพยายามขยับร่างกายไปที่มือถือ
กัดฟันทั้งน้ำตาจนในที่สุดก็สามารถหยิบมือถือ
กดโทรออกโดยแต่ได้หวังว่าปลายสายจะรับ และดูเหมือนความหวังเขาจะเป็นจริง
“ฮัลโหล
แจมินมีไรเปล่า”
“เจโน่ ฉัน..”
“เจโน่ มาช่วยเราทางนี้ด้วยได้มั้ยคะ
?” เสียงหวานใสแทรกมาจากปลายสายเบาๆ
“แปปนะ
แจมินมีธุระอะไรเปล่า ถ้าไม่รีบเดี๋ยวฉันโทรกลับได้มั้ย
พอดีตอนนี้ติดทำงานวัฒนธรรมของโรงเรียน”
“...”
“แจมินอา?”
“ไม่เป็นเจโน่
นายไปทำงานเถอะ”
“ขอโทษจริงๆ นะแจมิน
เสร็จงานนี้ฉันจะพาไปเลี้ยงชาพีทนะ”
“อืม.. ขอบคุณนะเจโน่
ฉัน--”
ก่อนแจมินจะทันได้พูดจบเจโน่ก็ตัดสายมือถือไปก่อน
ทิ้งให้แจมินจมอยู่กับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น
ความเจ็บปวดที่ไม่แน่ใจว่าจากร่างกายหรือจิตใจกันแน่
และนั้นก็คือวันสุดท้าย
ที่แจมินได้คุยกับเจโน่
...
Part
Jeno
ช่วงเวลาสั้นๆ
ที่ไม่ได้ตระหนักถึงสิ่งหนึ่ง
ถึงตอนนี้ผมถึงนึกอยากกลับไปเห็นความทรงจำที่สวยงามนั้นอีกครั้ง
....
..
แจมินหายตัว
นับตั้งแต่วันนั้นที่แจมินโทรมาเขา
แต่ตัวเขานั้นมีธุระเกี่ยวกับงานโรงเรียนจนไม่สามารถคุยกับอีกฝ่ายได้
ถึงกระนั้นเขาก็สัญญาอีกคนไว้ว่าจะโทรกลับ พร้อมจะพาไปเลี้ยงชาพีท
ไม่คิดว่านั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้คุยกับแจมิน
วันถัดมาจากวันนั้นอาจารย์ที่ปรึกษาได้บอกทุกคนในห้องว่าแจมินมีอาการเจ็บที่หลังร้ายแรงส่งผลกระทบต่อร่างกาย
ทำให้ครอบครัวตัดสินใจพาแจมินไปรักษาต่างประเทศเพื่อความแน่นอนว่าจะหาย
ทุกคนในห้องส่งเสียงพูดคุยตกใจกับเขาได้ยิน
ผู้หญิงคนนั้นที่เคยให้นมแจมินทำหน้าเศร้าพร้อมความตกใจ
แต่ก็คงเทียบกับความรู้สึกที่เจโน่มีตอนนี้ไม่ได้
ทำไมแจมินถึงไม่บอกเขา
ทำไมถึงไปไม่ลาเขาเลย
ทำไมกันแจมิน..
ความรู้สึกหลายความรู้สึกอัดอยู่ในอกเจโน่จนเขาแทบทนไม่ไหว
ทั้งความรู้สึกเป็นห่วง ความรู้สึกเสียใจ ความรู้สึกน้อยใจ
รวมทั้งความรู้สึกหนึ่งที่เจโน่ไม่รู้ด้วยว่ามันคืออะไร
มันเป็นความรู้สึกเจ็บปวดหรือโหว่งภายในใจ
ตัวเขาก็ไม่ใจ แต่มันไม่ใช่ความรู้สึกดีเลย
อยู่ดีๆ
ภาพความทรงจำที่เขามีร่วมกับแจมินก็ไหลเข้ามาในหัว
ภาพความทรงจำที่มีความสุขในอดีคเหล่านั้น ภาพรอยยิ้มของเจ้าตัวที่มีเขาเสมอ
ภาพที่เราไปเที่ยวกัน รวมทั้งภาพความทรงจำ
ที่เขาไม่มีแจมิน
ช่วงเวลาที่เขาหันเหความสนใจเขาไปให้ชมรมกับกิจกรรมโรงเรียน
จนปล่อยคนคนหนึ่งๆ ให้อยู่กับความเดี่ยวดาย พอมานึกดูๆ มันนานแค่ไหนกันนะ
ที่เขากับแจมินได้ไปเที่ยวด้วยกัน ได้คุยเล่นกันนานๆ
มันตอนไหนกันนะ
ในอกพลันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา
มันเป็นเพราะตัวเขาสินะที่ทำให้เกิดช่วงเวลาแบบนั้น
แต่ก่อนที่จะรู้ตัวมันก็สายเกินไปรึเปล่า
ไม่สิ มันต้องยังไม่สายไป
เจโน่จมความคิดนั้นทั้งวันจนไม่อาจสนใจการเรียน
ในตอนเลิกเรียนเขารีบกลับบ้านโดยขอลาชมรม ทั้งที่ปกตินี้คือเวลาทำกิจกรรมของเขา
เขาจะไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว
เจโน่ถึงบ้านด้วยความรีบร้อน
ไม่ทันได้เปลี่ยนชุดเขาก็รีบหยิบมือถือโทรหาแจมินด้วยความหวังที่เพื่อนของเขาจะรับสายเขา
แต่เพราะเขาใจร้ายกับแจมินมากไปรึเปล่านะ
เสียงที่ตอบกลับมาจากปลายสายจึงมีเพียงแค่เสียงผู้หญิงตอบกว่าหมายเลขนี้ไม่ได้เปิดใช้บริการ
แจมินเปลี่ยนเบอร์มือถือ
แต่เบอร์มือถือไม่ใช่ทางเดียวที่เขาจะติดต่อแจมิน
เขาเปิดโซเชียลแอปต่างๆ เพื่อจะส่งข้อความหาแจมิน
อา
รอบนี้นาแจมินใจร้ายกับเขาไปนะ เล่นบล็อกเขาทุกช่องทางเลย
เฮ้อ
นายจะหายไปจากชีวิตฉันจริงๆ เหรอแจมิน สิ่งที่ฉันทำมันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ
กลับมาได้ไหมแจมิน
กลับมาฟังคำขอโทษกับความรู้สึกเขาก่อนได้มั้ย
ความรู้สึกที่เขาเพิ่งจะรู้ถึงมันสักที
...
..
เหมือนพระเจ้าจะไม่เห็นใจเจโน่เลยสักนิด
แจมินหายไปจากชีวิตเจโน่ถึง 2 ปี แต่ความรู้สึกของเจโน่ไม่เคยหายไปกับกาลเวลาเลย
ความรู้สึกที่เขาเพิ่งมารู้จักมัน
ความรู้สึกรักที่มีให้แจมิน
เจ็บปวดที่มารู้จักความรู้สึกนี้ตอนที่อีกฝ่ายไม่อยู่
ไม่สามารถบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ได้ ได้แต่หวังให้กาลเวลาช่วยให้มันสลายไปสักที
2 ปีหลังจากวันนั้น
เจโน่ได้จบการศึกษาม.ปลายแล้ว
เขาไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยจึงหางานที่เขารักและสนใจ นั้นก็คือสายดนตรี
เขาอยากเป็นนักแต่งเพลง อยากให้เพลงของเขาสื่อถึงคนนั้น เขาจึงเข้าทำงานบริษัทชื่อดังแห่งหนึ่ง
แต่ในวันแรกที่เข้าทำงาน
เหมือนพระเจ้าจะเล่นตลกร้ายกับเขา
ช่วงเวลาอันยาวนานที่ไม่ได้พบกัน
ในที่สุดก็มันก็หายไปแล้ว
“แจมิน”
เจโน่ส่งเสียกเรียกแผ่วเบา
ถึงแม้คนตรงหน้าจะสูงขึ้น ดูเป็นผู้ใหญ่ แต่เขาไม่ก็เคยลืมใบหน้านี้
ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มให้เขาเสมอ
แต่ตอนนี้มันคงไม่เหมือนเดิมแล้วสินะ
เขาคนนั้นที่กำลังคุยกับเพื่อนร่วมงาน
หันมาตามเสียงเรียกของเขา เจโน่เห็นแววตาที่วูบไหวครู่หนึ่งก่อนมันจะหายไป
พร้อมกับรอยยิ้มและคำตอบกลับ
แต่นั้นไม่ใช่รอยยิ้มที่เขารู้จัก
“สวัสดีครับ คุณคือคุณเจโน่
นักแต่งเพลงคนใหม่สินะครับ?
ผมชื่อนาแจมิน
เป็นนักแต่งเพลงเหมือนกันครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ”
“…”
เจโน่มองหน้าแจมินด้วยความเงียบสงบ
เขารู้สึกสนใจพร้อมกับความเจ็บในอกที่ไม่มีสักพักแล้ว
แจมินทำเป็นไม่รู้จักเขา
“ยังไงถ้าไม่มีอะไร
ผมขอตัวทุกคนก่อนนะครับ พอดีมีผมมีงานต้องเคลียร์ต่อ”
แจมินกล่าวลาเจโน่และเพื่อนร่วมงานก่อนเดินจากไป
แผ่นหลังของแจมินทำให้เจโน่จมอยู่กับความคิดตัวเอง
ถ้าเขาไม่ตามตอนนี้แจมินจะหายไปอีกมั้ยนะ
เขาจะต้องรออีกแล้วรึเปล่า
คนที่งดงามและใจร้ายคนนั้นจะหายไป
?
เขา..
จะต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองได้แล้ว!
คิดได้อย่างนั้นเจโน่รีบวิ่งไปตามทางที่แจมินเดินไป
เขามองซ้ายมองขวาด้วยความร้อนรน ก่อนที่สายตาจะเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคย
เขาคว้าจับแขนของแจมินไว้ แจมินหันมาด้วยความตกใจ แต่ไม่ทันได้ถามอะไร
เจโน่ก็ชิงพูดขึ้นมา
“ทำไมตอนนั้นถึงหายไปไม่บอกฉันเลยล่ะ
แจมิน?”
“...”
สีหน้าตกใจของแจมินในตอนแรกได้เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจปนความเศร้าที่สื่อออกมาทางสายตา
แจมินหลุบตานิ่งเงียบ ไม่ยอมพูดคำใดออกมา จนเจโน่อดทนไม่ไหวพูดต่อ
“บอกเหตุผลฉันหน่อยไม่ได้เหรอแจมิน..”
“นายไม่รู้เหตุผลจริงๆ
เหรอเจโน่”
“...”
“2 ปีที่ฉันหายไป
นายไม่คิดถึงเหตุผลเลยเหรอ”
“ฉัน...”
เจโน่รู้สึกเหมือนหัวใจโดนบีบที่เห็นสายตาผิดหวังปนเศร้าของแจมิน
เขาขยับเข้าใกล้แจมิน แต่แจมินกลับหลุบตาขยับถอยหลัง
ก่อนเอ่ยคำที่ทำให้เขาตกใจออกมา
“เจโน่ ฉันรักนาย”
“...”
“ฉันเคยรักนายมากๆ
ถึงอยากลืมแค่ไหนก็ไม่เคยลืมได้เลย”
แจมินเงยหน้าขึ้นมาพร้อมน้ำตา
ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่เหมือนเก็บไว้ใจมานาน
ถ้อยคำที่ทำให้เจโน่อยากจะร้องไห้ไปกับมัน
“แต่ยิ่งฉันรักนายมากแค่ไหน
มันยิ่งทรมานมากรู้มั้ย กับสิ่งที่นายทำกับฉันไว้”
“…”
“ฉันโคตรอยากเกลียดนายเลยเจโน่
แต่เกลียดตัวฉันเองมากกว่าที่ลืมนายไม่ลงสักที่”
“แจมิน..”
“เพราะฉะนั้นฉันขอร้องได้ไหม
เราทำเป็นไม่รู้จักกันได้มั้ย ขอร้องเป็นเรื่องสุดท้ายในฐานะเพื่อนได้มั้ย เจโน่”
“...”
เจโน่นิ่งเงียบไปสักพัก
เขารวบรวมความคิดความรู้สึกทั้งหมดก่อนกลั่นออกมาเป็นคำพูด
“ฉันทำไม่ได้หรอกนะแจมิน”
“เจโน่..”
“แจมิน
นายรู้อะไรมั้ย ตอนนายหายไปฉันเอาแต่คิดถึงนาย ได้แต่หวังให้อดีตมันย้อนกลับมา
หวังให้เจอนายสักวัน”
แจมินมองหน้าเจโน่ด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ
“ฉันอยากให้เรากลับไปเหมือนเดิมนะ
แจมิน กลับไปเป็นเหมือนช่วงเวลาแห่งความสุขเมื่อก่อน”
“เจโน่..”
“การที่ฉันหวังให้ทุกสิ่งมันกลับเป็นเหมือนเดิม
มันผิดมากเลยเหรอ?”
แจมินหลุบตาลงอีกครั้ง
ถึงแม้จะไม่เห็นแต่เจโน่รับรู้ได้ว่าแจมินร้องไห้
พร้อมตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ฉันอยากให้มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ
แต่ทำไม่ได้จริงๆ ฉันสร้างกำแพงป้องกันความรู้สึกเจ็บปวดนี้มาตั้ง 2 ปี
ไม่อยากไปเจ็บปวดเหมือนเดิมแล้ว”
“...”
“...”
ความเงียบได้ครอบงำบริเวณนั้น
เจโน่เงยหน้ามองเพดานด้วยความรู้สึกเจ็บปวด
ทั้งที่ได้เจอกันแล้วแท้ๆ
มันจะไม่มีหนทางเลยเหรอ
พลันพอนึกถึงช่วงเวลาที่แจมินหายไป
ความเหงา ความเศร้า ความเดี่ยวดาย ความคิดถึง ความรัก
เขาไม่อยากทนทุกข์เพราะมันอีกแล้ว
และเขาคิดว่าแจมินก็คิดเช่นกัน
พอแล้ว
เจโน่ขยับเข้าใกล้แจมินแล้วจับตัวอีกฝ่ายเขามากอด
แจมินตกใจทำท่าทีจะผลัก เขาเลยพูดสิ่งที่เขาตัดสินใจออกมา
“แจมินฉันรู้ว่านายเจ็บปวดมาเยอะ
เราทั้งคู่ต่างก็เจ็บปวดไม่มีความสุข ฉันเข้าใจที่นายสร้างกำแพงในใจของนายเพื่อปกป้องความเจ็บปวด”
เจโน่กระชับกอดให้แน่นขึ้น
และเอ่ยสิ่งในใจด้วยความหนักแน่น
“รอก่อนนะ
ฉันจะเป็นคนทำลายกำแพงนั้นเอง”
END
สวัสดีค่ะ WataF ค่ะ
ไม่เคยแต่งฟิคฝั่งเกาหลี
เลยไม่ถนัดด้านภาษาเท่าไร หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ
โปรเจคไพ่ทาโรต์ได้ไพ่ CHARIOT ค่ะ
เราอิงความหมายของการ์ดเป็น 2 แบบ คือแบบปกติและแบบกลับหัว
แบบกลับคือความสัมพันธ์แบบอึดอัด
ยอมแพ้ในความสัมพันธ์ เลยจะเป็นบทของน้องแจมที่คิดจะยอมแพ้ค่ะ
ส่วนปกติคือความมุ่งมั่น
และการตั้งหมายทะลุกำแพง เลยเป็นส่วนของเจโน่ค่ะ
จริงๆ
ก็อยากให้มีต่อในส่วนที่เจโน่ทำลายกำแพงแจมินค่ะ แต่เดี๋ยวมันจะยาวไป ;-;
ขอบคุณทุกคนที่อ่านค่ะ
วิจารณ์ได้ในแท็ก #กำแพงแจมิน ค่ะ ♥
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น